Archive for the 'Εφηβική ιατρική' Category

Δέκα βήματα απομακρύνουν τον κίνδυνο χρήσης

Yπάρχουν τρόποι να πλησιάσετε το παιδί σας και να του μιλήσετε για ένα τόσο δύσκολο θέμα όπως είναι τα ναρκωτικά. Αν έχετε από νωρίς λάβει τα κατάλληλα μέτρα, τότε δεν θα χρειαστεί ποτέ να αναρωτηθείτε αν το παιδί σας έχει «μπλέξει» κάπου. Μερικές χρήσιμες συμβουλές.

Μιλήστε με το παιδί σας για το αλκοόλ και τα ναρκωτικά

Μπορεί να βοηθήσετε να αλλάξουν κάποιες ιδέες που ίσως έχει το παιδί σας, ότι ‘όλοι πίνουν, καπνίζουν, παίρνουν ναρκωτικά’.

Μάθετε να ακούτε τα παιδιά σας

Το πιο πιθανό είναι το παιδί να μιλήσει μαζί σας όταν είναι σίγουρο ότι το ακούτε με προσοχή, όταν του δείχνετε με τη στάση και τη συμπεριφορά σας ότι ακούτε πραγματικά αυτά που έχει να σας πει.

Βοηθήστε το παιδί σας να νιώθει καλά με τον εαυτό του

Το παιδί σας θα νιώθει καλά, όταν επαινείτε τις προσπάθειες και τις επιτυχίες του και όταν επικρίνετε κάποια συγκεκριμένη αρνητική ενέργεια ή συμπεριφορά χωρίς να απορρίπτετε το ίδιο το παιδί.

Βοηθήστε το παιδί σας να αναπτύξει αξίες

Ένα ισχυρό σύστημα αξιών μπορεί να δώσει στο παιδί σας τη δύναμη να λέει ‘όχι’, αντί να παρασύρεται από ‘φίλους και παρέες’.

Να είστε ένα θετικό πρότυπο, ένα καλό παράδειγμα

Οι δικές σας συνήθειες και στάσεις μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό τις ιδέες του παιδιού σας για το αλκοόλ, τον καπνό, τα ναρκωτικά.

Βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει τις πιέσεις ‘των φίλων’

Ένα παιδί που έχει μάθει να λέει πάντα ‘ναι’ για να μη δυσαρεστεί τους άλλους, μπορεί να χρειάζεται ‘την ενθάρρυνσή σας’ για να αντισταθεί στις πιέσεις.

Δημιουργήστε τους κανόνες τις οικογένειας

Βοηθά πολύ να δημιουργήσετε στην οικογένειά σας σαφείς κανόνες που απαγορεύουν στο παιδί σας να κάνει χρήση αλκοόλ, ναρκωτικών και καπνού. Βοηθά επίσης πολύ να συμφωνήσετε από πριν με το παιδί σας ποια θα είναι η τιμωρία του, αν παραβεί τους κανόνες αυτούς.

Ενθαρρύνετε τις θετικές δραστηριότητες του παιδιού σας

Οι εκπαιδευτικές, αθλητικές, καλλιτεχνικές, πολιτιστικές, ψυχαγωγικές, σχολικές εκδηλώσεις και άλλες δραστηριότητες μπορούν να αποτρέψουν το παιδί σας από τη χρήση αλκοόλ, καπνού, ναρκωτικών και να δώσουν νόημα στη ζωή του.

Ενωθείτε με άλλους γονείς

Συζητήστε, αναλάβετε πρωτοβουλία, δημιουργήστε ή ενταχθείτε σε υποστηρικτικές ομάδες που θα ενισχύσουν τη στάση σας στο σπίτι.

Μάθετε τι να κάνετε, αν υποψιαστείτε ότι υπάρχει πρόβλημα

Ζητήστε βοήθεια. Απευθυνθείτε στους εξειδικευμένους φορείς.

Πηγή :iatronet.gr

Εξετάσεις… Λίγο πριν πετάξεις τα βιβλία και τρέξεις στις παραλίες δυστυχώς πρέπει να το περάσεις και αυτό. Είτε είσαι από τους μαθητές που πέρασαν όλη τη χρονιά πάνω από ένα βιβλίο (ή και περισσότερα), είτε από εκείνους που το διάβασμα δεν είναι και το καλύτερό τους καλείσαι τώρα να γράψεις ό,τι διάβασες ή ό,τι τέλος πάντων προσπάθησες να διαβάσεις.

Οι εξετάσεις είναι για τον μαθητή μια δύσκολη εμπειρία. Πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για Πανελλήνιες. Μια εμπειρία που συνοδεύεται από άγχος, νευρικότητα, αϋπνίες, αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες κλπ. Πρόκειται όμως για μία διαδικασία που αναγκαστικά πρέπει να περάσει ένας μαθητής για να αποφοιτήσει. Συνεπώς, θα πρέπει να προσπαθήσει να το βιώσει όσον το δυνατόν πιο ανώδυνα γίνεται. Γίνεται να συμβεί όμως κάτι τέτοιο;

Και όμως. Ακολουθώντας τα παρακάτω tips μπορείς να νοιώσεις λίγο καλύτερα και να πας στις εξετάσεις με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση και λιγότερο άγχος το οποίο το μόνο που προσφέρει είναι μη καθαρή σκέψη, βεβιασμένες απαντήσεις και τα μη επιθυμητά αποτελέσματα.

Βάλε στόχους: η ύπαρξη στόχων για το τι πρόγραμμα μελέτης θα ακολουθήσεις πριν τις εξετάσεις και πώς θα καταφέρεις να μείνεις πιστός σε αυτό είναι πολύ σημαντικό κομμάτι. Γράψε σε ένα κομμάτι χαρτί το στόχο σου για κάθε μέρα πχ. Δευτέρα: Θα διαβάσω 2 κεφάλαια Ιστορίας ή Θα αφιερώσω χ ώρες διαβάσματος. Επιπλέον, επιβράβευε τον εαυτό σου όταν καταφέρνεις να πετύχεις το στόχο που έθεσες πχ. Επιβράβευση: 2 ώρες διάλλειμα για καφέ με φίλους. Προσπάθησε να αποφύγεις επιβράβευση του τύπου “ολονύχτιο clubbing στο Villa” (αν και πολύ καλή ιδέα προτίμησε το για το τέλος των εξετάσεων). Τοιχοκόλλησε το πρόγραμμά σου σε σημείο που θα βλέπεις κάθε μέρα ώστε να είναι εύκολο να ανατρέχεις σε αυτό ανά πάσα στιγμή. Έχει αποδειχτεί ερευνητικά ότι όταν θέτουμε συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι δεν είναι ούτε πολύ εύκολοι (πχ. 20′ διάβασμα σήμερα), ούτε πολύ δύσκολοι (πχ. 15 ώρες διάβασμα σήμερα) και τους ακολουθούμε πιστά μπορούν να επιδράσουν θετικά στην ψυχολογία μας αλλά και στην απόδοσή μας.
Σκέψου θετικά: με το να σκεφτόμαστε αρνητικά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να απογοητευόμαστε, να αγχωνόμαστε και κάποιες φορές να τα παρατάμε ή να προσπαθούμε υπέρ του δέοντος με αποτέλεσμα να κουράζεται και το μυαλό και το σώμα και έτσι να μην αποδίδουμε όπως επιθυμούμε. Αντίθετα, όταν κάνουμε θετικές σκέψεις η διάθεση μας είναι επίσης θετική, είμαστε πιο συγκεντρωμένοι, πιο αποφασισμένοι, πιο ήρεμοι και έτσι μπορούμε να γράψουμε με πιο καθαρό μυαλό. Οπότε, όταν συνειδητοποιήσεις ότι κάνεις αρνητική σκέψη όπως για παράδειγμα δεν θα τα καταφέρω γιατί δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, απλά πες στο εαυτό σου STOP και άλλαξε κατευθείαν αυτή την σκέψη με μια θετική όπως “παρόλο που τα μαθηματικά δεν είναι το δυνατό μου σημείο, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρω γιατί είμαι άνθρωπος που όταν θέλω κάτι πολύ το πετυχαίνω”.
Πίστεψε στον εαυτό σου: η αυτοπεποίθηση είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα στον άνθρωπο. Μόνο αν πιστέψεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις θα μπορέσεις να πετύχεις τους στόχους σου. Πριν ξεκινήσεις το διάβασμα μπορείς να πας μπροστά στον καθρέφτη σου (ή και όχι) και να πεις στον εαυτό σου ότι πιστεύεις σε σένα; ότι πιστεύεις πως μπορείς να τα καταφέρεις. Όχι, δεν είσαι “ψώνιο” αν κάνεις κάτι τέτοιο, εκτός πια και αν βγεις στη Πλατεία Συντάγματος και φωνάξεις ότι λυπάσαι όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους που δεν έχουν έστω το 1/3 από τα χαρίσματά σου, αλλά φαντάζομαι πως δεν είχες στο νου σου να κάνεις κάτι τέτοιο. Αρκέσου λοιπόν σε μια θετική δήλωση για την πίστη σου σε σένα μπροστά στον καθρέφτη σου.
Αναπνοές: το άγχος είναι από τους πιο επιβλαβείς παράγοντες στην επίδοση ενός μαθητή. Για αυτό προσπάθησε να παραμένεις χαλαρός. Όταν νοιώθεις ότι αγχώνεσαι απομακρύνσου λίγο από την πηγή του στρες (βιβλίο), κάθισε κάπου ήσυχα, κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να επικεντρωθείς στις βαθιές αναπνοές που θα παίρνεις. Μέτρησε πόσες αναπνοές σε κάνουν να νοιώσεις πιο ήρεμος και όταν ξανά νοιώσεις άγχος επανέλαβε τη διαδικασία. Αν μάλιστα επαναλαμβάνεις την συγκεκριμένη άσκηση αναπνοών θα δεις με τον καιρό ότι ο αριθμός των αναπνοών που χρειάζεσαι για να χαλαρώσεις θα μειωθεί γεγονός πολύ καλό εφόσον σημαίνει ότι καταφέρνεις να ελέγξεις τα συναισθήματά σου πολύ πιο εύκολα.
Διάβασε για σένα: είναι πολύ σημαντικό να μπαίνεις σε μια διαδικασία επειδή το θέλεις πραγματικά. Το ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο (αν όχι εξωπραγματικό) να θέλει ένας μαθητής να μπει στην διαδικασία των εξετάσεων. Σκέψου απλά ποιος είναι ο απώτερος στόχος των εξετάσεων, όπως για παράδειγμα η επιθυμία σου να περάσεις στη σχολή ιχθυοκαλλιέργειας. Δεν έχουν όλοι στόχο την ιατρική και τη νομική και κάθε στόχος είναι αποδεκτός. Κάνε το όμως για σένα. Πολλές φορές οι προσδοκίες ή οι επιθυμίες των σημαντικών άλλων, όπως των γονιών, επηρεάζουν τους στόχους μας και μας δημιουργούν έξτρα άγχος. Αν λοιπόν θέλεις να τα πας καλά στις Πανελλήνιες κάντο επειδή το θέλεις ΕΣΥ και όχι κάποιος άλλος.
Ακολουθώντας λοιπόν απλές στρατηγικές όπως οι παραπάνω, μπορείς να πας στην αίθουσα των εξετάσεων με ηρεμία, αυτοπεποίθηση και καθαρό μυαλό. Και ακόμα και αν οι αγαπητοί καθηγητές έχουν επιλέξει ένα δύσκολο θέμα μπορείς να διαχειριστείς καλύτερα την κατάσταση όταν έχεις μια πιο θετική στάση. Και επειδή “η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται”, ξεκίνα την με ένα καλό πρωινό και ένα αισιόδοξο χαμόγελο (όχι, δεν χρειάζεται να το κάνεις και αυτό μπροστά στον καθρέφτη).

Καλή επιτυχία!

Μαγνησαλή Βαρβάρα, Ψυχολόγος

Acta Pædiatrica (Maria Petersson) – 28/2/12 9:21 μ.μ.

Abstract

Aim:  The relationship between depression in adolescents and vitamin D was studied in a case-series which included effects of vitamin D supplementation.

Methods:  Serum 25OH vitamin D (25OHD) levels in 54 Swedish depressed adolescents were investigated. Subjects with vitamin D deficiency were given vitamin D3 over three months (n=48).

To evaluate well-being and symptoms related to depression and vitamin D status the WHO-5 well-being scale, The Mood and Feelings Questionnaire (MFQ-S), and a vitamin D deficiency scale were used.

Results:  Mean serum 25OHD in the depressed adolescents was 41 at baseline and 91 nmol/L (p<0.001) after supplementation. Basal 25OHD levels correlated positively to well-being (p<0.05). After vitamin D supplementation well-being increased (p<0.001) and there was a significant improvement in seven of the nine items in the vitamin D deficiency scale; in depressed feeling (p<0.001), irritability (p<0.05), (p<0.001), tiredness (p<0.001), mood swings (p<0.01), sleep difficulties (p<0.01), weakness (p<0.05), ability to concentrate (p<0.05) and pain (p<0.05). There was a significant amelioration of depression according to the MFQ-S (p<0.05) Conclusion:  This study showed low levels of vitamin D in 54 depressed adolescents, positive correlation between vitamin D and well-being, and improved symptoms related to depression and vitamin D deficiency after vitamin D supplementation. © 2012 The Author(s)/Acta Pædiatrica © 2012 Foundation Acta Pædiatrica

Τους βοηθά να καταπολεμήσουν το άγχος της ηλικίας τους

Το να διατηρεί ένας έφηβος blog φαίνεται να βοηθά να αντιμετωπίζει κοινωνικά προβλήματα, αναφέρει νέα έρευνα. Η έρευνα περιέλαβε 161 μαθητές, 124 κορίτσια και 37 αγόρια, μέσης ηλικίας 15 ετών, που είχαν άγχος και δυσφορία σε κοινωνικά πλαίσια. Όλοι είχαν δυσκολία να κάνουν φίλους ή στις σχέσεις τους με τους υπάρχοντες φίλους.

Οι μαθητές χωρίστηκαν σε 6 ομάδες. 4 έγραφαν σε blog, μια κρατούσε ημερολόγιο για τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζε και μια δεν έκανε τίποτα.

Δυο από τις ομάδες με τα blogs έγραφαν για τα κοινωνικά τους προβλήματα και μια ομάδα είχε «ανοιχτές» τις αναρτήσεις σε σχόλια. Οι 2 άλλες ομάδες των blogs ήταν ελεύθερες να γράψουν για οποιοδήποτε θέμα και μια από αυτές επίσης είχε ‘ανοιχτές’ τις αναρτήσεις για σχόλια.

Όλες οι ομάδες που διατηρούσαν blogs αναρτούσαν μηνύματα τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα για 10 εβδομάδες.
Οι ερευνητές αξιολόγησαν την αυτοεκτίμηση, τις καθημερινές κοινωνικές δραστηριότητες και τη συμπεριφορά των νέων πριν, αμέσως μετά και 2 μήνες μετά το πείραμα που διήρκεσε 10 εβδομάδες.

Οι έφηβοι στις ομάδες των blogs παρουσίασαν σημαντική βελτίωση στην αυτοεκτίμηση, το άγχος σε κοινωνικές περιστάσεις, τη συναισθηματική δυσφορία και τον αριθμό των θετικών κοινωνικών συμπεριφορών σε σύγκριση με εφήβους που έγραφαν ημερολόγιο ή τίποτα.

Οι μεγαλύτερες βελτιώσεις παρατηρήθηκαν σε εφήβους από τους οποίους ζήτησαν οι ερευνητές να γράφουν για τα προβλήματα της κοινωνικής τους ζωής και των οποίων τα blogs ήταν «ανοιχτά» σε σχόλια, σύμφωνα με την έρευνα, που δημοσιεύεται στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού Psychological Services.

Ο ερευνητής, Meyran Boniel-Nissim, από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε ότι το γράψιμο σε ημερολόγιο και άλλες μορφές γραψίματος αποτελούν σημαντικό τρόπο απελευθέρωσης της δυσφορίας και βελτιώνουν τη διάθεση. Οι έφηβοι βρίσκονται online, έτσι το γράψιμο σε blog διευκολύνει την ελεύθερη έκφραση και την εύκολη επικοινωνία με άλλους.

Επειδή περισσότερα κορίτσια από αγόρια έλαβαν μέρος στην έρευνα, οι ερευνητές δήλωσαν ότι μελλοντική έρευνα θα πρέπει να εστιάσει στο φύλο.

Πηγή: iatronet.gr

Η θνησιμότητα της ασθένειας ξεπερνά το 10%

Η νευρογενής ανορεξία θεωρείται πρωτογενής πάθηση, δηλαδή δεν είναι το αποτέλεσμα μιας σωματικής νόσου, σε πολλές όμως περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται και από άλλες ψυχικές διαταραχές όπως κατάθλιψη, ψύχωση ή νεύρωση και διαταραχές προσωπικότητας.

Οι ρίζες της νόσου βρίσκονται σε ψυχοκοινωνικούς παράγοντες, ενώ τα αποτελέσματά της είναι ψυχοσωματικά, η υπέρμετρη απώλεια βάρους επιφέρει συμπτώματα τόσο στο σώμα(κρύα άκρα,επανεμφάνιση παιδικού χνουδιού σε όλο το κορμί, βραδυκαρδία, υποθερμία και μείωση της αρτηριακής πίεσης) όσο και στην ψυχή. Τα ψυχολογικά συμπτώματα πιθανό να διαφέρουν από άτομο σε άτομο όμως, κύριος γνώμονας αποτελεί η παραμόρφωση της εικόνας του σωματικού «εγώ» αλλά και η ανατροφοδότηση της εσφαλμένης διάθεσης απόλυτου ελέγχου του εαυτού και των καταστάσεων.

Κι άλλοι, όμως, παράγοντες μπορεί ν’ανακυκλώνουν την παθολογία στην σκέψη ενός ανορεκτικού ατόμου (στην πραγματικότητα το θέμα είναι πολύ πολυπλοκότερο για να μπορέσει ν’αναλυθεί εκτενώς εδώ). Για παράδειγμα, η έλλειψη τροφής που συνεπάγεται έλλειψη αναγκαίων συστατικών για στοιχειώδεις λειτουργίες του οργανισμού, έχει σαν αποτέλεσμα να υπολειτουργούν όργανα όπως ο εγκέφαλος και η καρδιά. Έτσι, παρατηρείται συχνά αδυναμία συγκέντρωσης και ελάττωση της προσοχής, μειωμένη αποφασιστικότητα και πολύ κακή διάθεση.

Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα, το άτομο να συσπειρώνεται ξανά γύρω από την πάθησή του, θεωρώντας ότι συνεχίζοντας την αυτοεπιβαλλόμενη αποχή από το φαγητό θ’ανακτήσει τον έλεγχο του εαυτού του αλλά και του οργανισμού του(δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Νευρογενής Ανορεξία, κυρίως όταν πρόκειται για προχωρημένα στάδια, «επιβάλλει» στα άτομα διαφορετικά πρίσματα ανάλυσης των δεδομένων σε σχέση με αυτά που διατηρούν οι υπόλοιποι άνθρωποι).

Σε πολλές, ακόμα, περιπτώσεις η εσκεμμένη ασιτία λαμβάνει μια μορφή αυτό-τιμωρίας, διότι το άτομο ικανοποιεί με αυτόν τον τρόπο κάποιες βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις του που το εξαναγκάζουν υποσυνείδητα ν’ανακυκλώνει καταστάσεις ενέχουσες πόνο και δυστυχία.

Το σίγουρο είναι ότι η Νευρογενής Ανορεξία είναι ευκολότερο να χτυπήσει την πόρτα σε άτομα που, τελικά, είτε έχουν μια κακή σχέση με τον εαυτό τους, είτε βρίσκονται στη φάση του αυτό-προσδιορισμού(αν και αυτό το συναντάμε συνήθως σε νεαρές,εφηβικές ηλικίες, μπορεί να συμβεί και σε μεγαλύτερες).

Κοινωνικοί αλλά και οικογενειακοί παράγοντες σχετίζονται, επίσης, με την ταχεία εξάπλωση της νόσου, καθιστώντας πολυπαραγοντικά τα αίτια της εμφάνισής της.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και το σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι επιβάλλουν την ομορφιά σαν ένα αναγκαίο προσόν ενός συνολικά πετυχημένου (και ευτυχισμένου;) ατόμου. Σε έναν κόσμο αφθονίας, η ειρωνική εικόνα των αποστεωμένων γυναικών προβάλλεται ως πρότυπο ομορφιάς και μάλιστα με τρόπους μη αναγνωρίσιμους ή αντιμετωπίσιμους, κυρίως από τα νεαρά άτομα.

Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις, η καταφυγή σε μεθόδους «διατροφής» που στοιχειοθετούν την έναρξη διαταραχών στην πρόσληψη τροφής (όπως στη Νευρογενή Ανορεξία και στη Νευρογενή Βουλιμία), είναι το αποτέλεσμα συγκρούσεων εντός της οικογένειας ή της απουσίας αναγκαίου ενδιαφέροντος εκ μέρους της. Κάποιοι έφηβοι χρησιμοποιούν την αναταραχή που μπορεί να επιφέρει εντός της οικογένειας μια τέτοια κατάσταση προκειμένου ν’αποσπάσουν, έστω και με αυτόν τον τρόπο, λίγη από την προσοχή των γονιών τους. Αυτό που στην πραγματικότητα θέλουν να πουν είναι «Κοιτάξτε με. Είμαι και εγώ εδώ!»

Βέβαια, ο αντίποδας σε όλα τα παραπάνω (ή ακόμα καλύτερα, συμπληρωματικά) αποτελεί το γεγονός ότι η Ανορεξία πιθανό να έχει και βιολογικό υπόβαθρο. Ο αλματώδης ρυθμός εξάπλωσής της ώθησε στη διεξοδική μελέτη από ειδικούς, των σωματικών λειτουργιών σε ομάδες πάσχοντων ατόμων. Έτσι, φαίνεται ότι στην Ψυχογενή Ανορεξία παρουσιάζεται μια πρωτογενής δυσλειτουργία του υποθαλάμου, του μέρους δηλαδή, του εγκεφάλου που ρυθμίζει την πρόσληψη τροφής. Η ορμονολογική ανάλυση και μελέτη των ασθενών με Ανορεξία ενίσχυσε τη βαρύτητα των ευρημάτων από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.

Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι αν και η Ψυχογενής Ανορεξία εξαπλώνεται ως μόδα στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, τα άτομα που πάσχουν μπλέκονται σε έναν κυκεώνα «αγάπης-μίσους» με το φαγητό, με δυνητικά θανατηφόρα αποτελέσματα.

Η θνησιμότητα της ψυχογενούς ανορεξίας ξεπερνά το 10%.

Πηγή: iator.gr

Η μόλυνση μπορεί να εξαπλωθεί μέσω του αίματος

Τον κώδωνα του κινδύνου για τα σκουλαρίκια στη γλώσσα κρούουν οι ειδικοί, που ανακάλυψαν ότι το piercing μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο. Και αυτό επειδή το τρύπημα της γλώσσας μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση αποστημάτων στον εγκέφαλο, τα οποία ενδέχεται να επιφέρουν το μοιραίο. Στο «Arcihives of Neurology» αναφέρεται η περίπτωση ενός 22χρονου άνδρα που πέθανε μετά την εμφάνιση πολλαπλών αποστημάτων στον εγκέφαλο, λίγες εβδομάδες μετά την τοποθέτηση σκουλαρικιού στη γλώσσα του.

Οι Ισραηλινοί γιατροί που περιέθαλψαν τον άτυχο άνδρα προειδοποιούν ότι η μόλυνση από το σκουλαρίκι μπορεί να εξαπλωθεί στο αίμα και να φτάσεις στον εγκέφαλο. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι έτσι και αλλιώς θα πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά πριν προχωρήσουμε σε μια τέτοια απόφαση, αφού αν και δεν οδηγεί συχνά στο θάνατο, το σκουλαρίκι στη γλώσσα προκαλεί τραυματισμούς στα δόντια και στοματικές μολύνσεις, ενώ – λιγότερο συχνά – καρδιολογικά προβλήματα.

Υπάρχουν πολλές πιθανές επιπλοκές, που μπορεί να είναι από πόνο μέχρι οίδημα ή σπασμένα δόντια. Όσοι έχουν σκουλαρίκι στη στοματική κοιλότητα μπορεί επίσης να εμφανίσουν υποχώρηση των ούλων ή αιμορραγίες προσθέτει ο καθηγητής Ντέιμαν Γόλμσέι, επιστημονικός σύμβουλος του Βρετανικού Οδοντιατρικού Συλλόγου, συστήνοντας την αποφυγή των σκουλαρικιών στο στόμα.

Πηγή: iator.gr

Μας ακολουθεί και στην ενήλικη ζωή

Η υγιεινή διατροφή στην εφηβεία συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 στην ενήλικη ζωή, σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Οι ερευνητές Δημόσιας Υγείας έκαναν μία αναδρομή στις διατροφικές συνήθειες των εφήβων με αφετηρία το 1989 όταν προσελήφθησαν 16.671 νοσηλεύτριες.

Η ηλικία των γυναικών κυμαινόταν τότε από 24 έως 44 χρόνων. Το 1997 τους δόθηκε ένα ερωτηματολόγιο. Σε αυτό έπρεπε να περιγράψουν τι έτρωγαν όταν ήταν μαθήτριες γυμνασίου και έπειτα καλούνταν να απαντήσουν για τις διατροφικές συνήθειές τους στην εφηβική ηλικία. Οι ερευνητές ήθελαν να διερευνήσουν το ενδεχόμενο ο διαβήτης τύπου 2 στην ενηλικίωση να συνδέεται με τη διατροφή που ακολουθούσαν δεκαετίες νωρίτερα.

Στη μελέτη η διατροφή των εφήβων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συνετή ή δυτική. Η πρώτη περιλάμβανε πολλά φρούτα και λαχανικά, όσπρια, ψάρια και λίγα ανθυγιεινά φαγητά. Η δεύτερη χαρακτηριζόταν από υψηλή κατανάλωση σνακ, γλυκών, κρεάτων, τηγανητών, πατάτας και μικρή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως όσες συμμετέχουσες ανέφεραν πως έτρωγαν υγιεινά, έπειτα από δεκαετίες δεν είχαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Οι γυναίκες που ακολουθούσαν τη δυτική διατροφή ως έφηβες, είχαν 29% μεγαλύτερο κίνδυνο για διαβήτη. Βέβαια, ο κίνδυνος για τον διαβήτη στον πληθυσμό της έρευνας συνολικά, δεν θα μπορούσε να αποδοθεί μόνο στη διατροφή κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Μέρος του κινδύνου εμφάνισης της πάθησης οφειλόταν επίσης στο αυξημένο βάρος αλλά και στην έλλειψη άσκησης.

Πολλοί είναι παράγοντες, σύμφωνα με τους ειδικούς, για την εμφάνιση της νόσου. Ένας από αυτούς είναι και η γενετική. Εάν έχετε διαβήτη, τα παιδιά σας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Διαβήτη, εάν έχετε διαγνωσθεί με διαβήτη τύπου 2 πριν από την ηλικία των 50 ετών, το παιδί σας έχει 1 στις επτά πιθανότητες να εμφανίσει. Εάν έχετε διαγνωσθεί μετά την ηλικία των 50, το παιδί σας έχει 1 στις 13 πιθανότητες.

Δεν μπορείτε να ελέγξετε τα γονίδιά σας. Μπορείτε όμως να διαχειριστείτε σωστά τον τρόπο ζωή σας. Πρέπει να κάνετε μία υγιεινή διατροφή, να ασκείστε καθημερινά. Μπορείτε επίσης να ζητήσετε τις συμβουλές ενός διαιτολόγου που θα σας καθοδηγήσει. Η πρόληψη για το διαβήτη στα παιδιά σας, αρχίζει τώρα!

Τι να κάνετε για να τους βγάλετε τον καλό τους εαυτό

Τα παιδιά συχνά επαναλαμβάνουν μια συμπεριφορά όταν ανταμείβεται και τη σταματούν όταν αγνοείται, αναφέρει η Αμερικανική Ακαδημία Οικογενειακών Ιατρών.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να ενθαρρύνουν την καλή συμπεριφορά; Ακολουθήστε τις παρακάτω συμβουλές.

– Καταστήστε σαφές ότι η άσχημη συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή.
– Να είστε σαφείς στην εξήγηση των κανόνων και των προσδοκιών σας και για το πώς μπορεί να ανταμειφτεί ένα παιδί.
– Αντί να τιμωρείτε ένα παιδί για το ότι δεν ακολουθεί τους κανόνες, μην του δίνετε ανταμοιβή.
– Οι ανταμοιβές μπορούν να καθοριστούν θέτοντας χρονοδιάγραμμα για τη συμπλήρωση μιας εργασίας ή δίνοντας στο παιδί ένα αστεράκι κάθε φορά που επιδεικνύει καλή συμπεριφορά. Όταν φτάσει στον προκαθορισμένο αριθμό αστεριών, δώστε στο επιβραβεύστε το.

Πηγή: iatronet

Τι ρόλο παίζει το περιβάλλον

Η εφηβική παχυσαρκία αποτελεί ένα φαινόμενο που έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Το ένα τρίτο περίπου της νεολαίας στην Ευρώπη είναι υπέρβαροι. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι όμως το γεγονός ότι το υπερβάλλον βάρος σε αυτή την ηλικία αποτελεί προγνωστικό δείκτη για παχυσαρκία και στην ενήλικο ζωή.

Η διαθεσιμότητα εύγευστων και πλούσιων σε ενέργεια τροφών και η μείωση της φυσικής δραστηριότητας είναι δύο παράγοντες που έχουν μεταβληθεί σε μεγάλο βαθμό τις τελευταίες δεκαετίες και είναι υπεύθυνοι για τη ραγδαία αύξηση της παχυσαρκίας.

Οι αλλαγές που παρατηρούνται στη σωματική δραστηριότητα και στη διατροφική συμπεριφορά των νέων αποδίδονται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, που ενθαρρύνουν την υπερβολική πρόσληψη ενέργειας και αποθαρρύνουν την ενεργειακή δαπάνη. Το άθροισμα των επιρροών του περιβάλλοντος που προωθούν την παχυσαρκία, έχει χαρακτηριστεί σε επιστημονικές μελέτες ως παχυσαρκογενές περιβάλλον.

Στην αύξηση της εφηβικής παχυσαρκίας φαίνεται λοιπόν να παίζει σημαντικό ρόλο το περιβάλλον. Στην έννοια του περιβάλλοντος συμπεριλαμβάνεται τόσο το οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, όσο και το φυσικό περιβάλλον. Η οικογένεια, το σχολείο, οι δάσκαλοι, οι φίλοι, η κοινωνία, η διαθεσιμότητα τροφίμων, οι αθλητικές εγκαταστάσεις, η γειτονιά είναι παράγοντες που συνθέτουν το περιβάλλον ενός εφήβου και επηρεάζουν σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας των νέων, καθώς και τις διατροφικές τους επιλογές.

Ανασκόπηση μελετών που εξετάζουν τον ρόλο του περιβάλλοντος στην εφηβική παχυσαρκία έδειξε ότι τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας στους νέους επηρεάζονται ισχυρά από το σχολείο, από τις αθλητικές εγκαταστάσεις του σχολείου, αλλά και από το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των δασκάλων. Για παράδειγμα, φάνηκε ότι οι έφηβοι είναι πιο δραστήριοι σε δημόσια σχολεία από ό,τι σε ιδιωτικά σχολεία ή τεχνολογικές σχολές. Επιπλέον, η ύπαρξη αθλητικών εγκαταστάσεων στη γειτονιά, όπως και η μειωμένη κυκλοφοριακή κίνηση, έδειξαν ότι είναι παράγοντες που ενθαρρύνουν πολύ τους έφηβους για περισσότερη άσκηση.

Ωστόσο, οι συνήθειες των φίλων ή των αδερφών, η στήριξη της οικογένειας και η παρακολούθηση αθλητικών μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν φάνηκε από την ανασκόπηση να επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας των νέων.

Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι η άσκηση επηρεάζεται περισσότερο από χαρακτηριστικά του σχολικού περιβάλλοντος και της κοινωνίας παρά από διαπροσωπικά χαρακτηριστικά. Μια πιθανή εξήγηση, είναι ότι η άσκηση λαμβάνει χώρα έξω από το οικογενειακό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μειώνεται η επίδραση της οικογένειας σε αυτή.

Όταν το σχολείο και η γειτονιά διευκολύνουν την φυσική δραστηριότητα, η οικογένεια και οι φίλοι πιθανότατα να μην έχουν μεγάλη επίδραση. Μπορούμε όμως να θεωρήσουμε ότι η οικογένεια έχει έμμεση σχέση με την φυσική δραστηριότητα των νέων, καθώς αυτή είναι που επιλέγει το σχολείο και τη γειτονιά που θα μεγαλώσουν τα παιδιά.

Σε αντίθεση με τη φυσική δραστηριότητα, η διατροφική συμπεριφορά των εφήβων φαίνεται ότι επηρεάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό από την οικογένεια, αλλά και από το σχολείο, ενώ η γειτονιά και η κοινωνία δεν έχουν κάποια επιρροή στο τι επιλέγουν οι νέοι να φάνε. Οι διατροφικές συνήθειες των γονέων, η διαθεσιμότητα και η προσβασιμότητα σε τρόφιμα επηρεάζουν την διατροφική πρόσληψη των εφήβων. Η οικογενειακή συνοχή και ο γονικός έλεγχος διαμορφώνουν τις διατροφικές επιλογές των νέων, καθώς οι γονείς αποτελούν πρότυπα μίμησης για τα παιδιά τους.

Για παράδειγμα, έχει φανεί ότι όταν οι γονείς καταναλώνουν τρόφιμα υψηλής περιεκτικότητας σε ενέργεια και λίπος, ίδια τρόφιμα καταναλώνουν και τα παιδιά τους. Αντίστοιχη μίμηση από τους εφήβους παρατηρείται όταν οι γονείς, και ιδιαίτερα οι γονείς χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, έχουν στην διατροφή τους πολλά φρούτα και λαχανικά.

Φαίνεται λοιπόν, ότι η υγιεινή διατροφή μεταφέρεται στα παιδιά, όταν υπάρχει ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον, όπου οι γονείς δίνουν το καλό παράδειγμα, κατανοούν την ζωή των εφήβων και είναι συναισθηματικά δεμένοι μαζί τους.

Πρέπει να αναγνωριστεί, ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες δεν επηρεάζουν τη σωματική δραστηριότητα ή τις διαιτητικές επιλογές μεμονωμένα, αλλά αλληλεπιδρούν συνεργικά. Ωστόσο, κρίνεται απαραίτητο να διευκρινιστεί ότι οι εν λόγω παράγοντες μπορεί να επηρεάζουν κάποιους έφηβους περισσότερο και κάποιους πιθανόν λιγότερο.

Ο ρόλος της οικογένειας θεωρείται ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι οι γονείς άμεσα καθορίζουν το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον του εφήβου και επηρεάζουν έμμεσα τη συμπεριφορά και τις συνήθειες μέσα από την κοινωνικοποίηση του παιδιού και αποτελώντας πρότυπα αυτού.

Πηγή: mednutrition.gr

Stress is a fact of life, even for children. Childhood is full of typical stressors, including developmental stressors such as puberty and situational stressors such as moving and going to a new school. However, for some children, stress is more than a developmental norm; it is a full-blown anxiety disorder that disrupts their lives. Children with anxiety disorders are usually so afraid, worried, or uneasy that they become unable to function normally. Nurse practitioners (NPs) must be able to differentiate normal childhood anxiety from anxiety disorder so that affected children can receive proper and early intervention.

Anxiety disorders are the most common psychiatric conditions found in adolescents, and most adult anxiety disorders begin in childhood, adolescence, and early adulthood. Recent estimates suggest that 8%-22% of children and adolescents may suffer from an anxiety disorder.[1] In 13- to 18-year-olds, the prevalence of anxiety disorder is 25.1% and is 5.9% for severe anxiety disorder.

Although very common, anxiety disorders in children are often overlooked or misjudged. Because a certain level of anxiety is normal, it becomes important to distinguish between normal and pathological levels of anxiety. The experience of anxiety often has 2 components: physical (such as headache, stomachache, and sweating) and emotional (nervousness and fear). Anxiety disorders, however, often affect children’s thinking, decision-making ability, and perceptions of the environment. They can raise children’s blood pressure and cause a number of physical ailments, including diarrhea, shortness of breath, and palpitations, and are frequently accompanied by other disorders, such as depression and substance abuse.

Anxiety Disorders: A Review

Anxiety disorders commonly seen during childhood include the following:

General anxiety disorder (GAD): GAD is defined as excessive worry, anxiety, and apprehension occurring on most days, for a period of 6 months or more. The worries are diffuse, pertaining to a number of topics and events. Children with GAD have difficulty controlling their anxiety, which can be associated with feeling “on the edge” or pent up; restlessness; becoming easily fatigued; trouble concentrating or a feeling that one’s “mind goes blank”; irritability; muscle tension; and sleep disturbances. This anxiety causes serious distress or problems functioning.
Adjustment disorder with anxiety: This disorder occurs within 3 months of a specific stressor, such as a move, change of school, or parental divorce. The child experiences feelings of anxiety, nervousness, and worry that cause marked distress in excess of what would be expected from the situation, and that can seriously impair the child’s social or academic performance. The anxiety usually dissipates within 6 months after the initiating stressor ceases.

Separation anxiety disorder: These children experience intense anxiety, sometimes to the point of panic, when separated from a parent or other loved one. Separation anxiety typically appears suddenly in children who had no previous signs of anxiety. The anxiety is so severe that such children cannot perform daily activities. When separated, they become preoccupied with morbid fears of harm that will come to them or fears that their parents will not return. Separation anxiety can give way to school phobia, whereby the children will refuse to go to school because they fear separation from their parents.

Obsessive-compulsive disorder (OCD): Once thought to occur only in adults, this disorder is now more frequently diagnosed in children. OCD is characterized by persistent obsessions (intrusive, unwanted thoughts, images, or urges) and compulsions (intensive, uncontrollable, and repetitive behaviors or mental acts related to the obsessions). These obsessions and compulsions cause distress and consume a huge amount of the child’s time. The most common obsessions involve dirt and contamination, repeated doubts, and the need to have things a specific way. Others include fearful aggressive or murderous impulses and disturbing sexual images. Frequent compulsions include repetitive handwashing, using tissues or gloved hands to touch things, touching and counting things, checking locks, counting rituals, repeating actions, and requesting reassurance. Children with OCD become trapped in the cycle of repetitive thoughts and actions. Even though they realize that their thoughts and behaviors appear senseless and distressing, they cannot stop them from occurring.

Specific phobia: This is an excessive, persistent fear that is recognized as unreasonable and is triggered by a specific object or thought, such as snakes, spiders, computers, close spaces, heights, flying, and getting injured. Exposure to the object or event provokes immediate anxiety. The distress is so severe that it interferes with the child’s functioning or routines.

Social phobia: A very common phobia, social phobia is the persistent and substantial fear of one or more social situations in which children are exposed to unfamiliar people or scrutiny by others. During these situations, the child is afraid that he or she will behave in a manner that will be embarrassing or humiliating. Exposure to these situations causes significant anxiety and possible panic, despite knowing that the fear is unreasonable. This fear can cause the child to avoid such situations, leading to marked interference in life.

Panic disorder: Recurrent panic attacks are sudden, discrete episodes of intense fear that are usually accompanied by a desire to escape and a feeling of doom or impending danger. These usually peak in 10 minutes, subside in 20-30 minutes, and are accompanied by at least 4 of the following: palpitations, sweating, shortness of breath or feeling smothered, trembling or shaking, sweating, nausea and abdominal pain, dizziness, lightheadedness, feeling faint, sense of unreality or being detached from one’s self, fear of losing control or going crazy, numbness and tingling, and chills or hot flashes.

Acute stress disorder (ASD) or posttraumatic stress disorder (PTSD): In both of these disorders, children have been exposed to a traumatic event during which they experienced, witnessed, or were confronted by a situation (eg, abuse, violence, natural or manmade disaster) that involved an actual or perceived threat of serious injury or death. The response involves intense fear, helplessness, or horror, and the child relives the event in recurrent images, thoughts, or dreams. The child may also believe that the event is recurring or feel intense anxiety in situations that resemble the event. Children with ASD or PTSD can also experience some of the following: inability to remember details of the event, diminished interest in activities, feelings of detachment, restricted emotional range, difficulty making decisions, irritability, agitation, anger, resentment, numbness, spontaneous crying, and a sense of despair. ASD occurs within days of the event and lasts less than 1 month, whereas PTSD has a delayed onset and lasts more than a month.

Next »